Гульцы скардзяцца, а Клоп разводзіць рукамі. Што не так з «Ліверпулем» у гэтым сезоне

Восьмае месца «чырвоных» зараз справядлівае.

23 студзеня, 07:00
0
Гульцы скардзяцца, а Клоп разводзіць рукамі. Што не так з «Ліверпулем» у гэтым сезоне

У мінулую суботу «Ліверпуль» прайграў 0:3 «Брайтану» – і гэтая гульня стала самым яркім сімптомам дыягназу гэтага сезона. «Чырвоныя» і раней маглі дагуляцца да разгрому (2:7 ад «Астан Вілы» некалькі гадоў таму асабліва яскравыя), але ніколі пад кіраўніцтвам Юргена Клопа каманда не гуляла настолькі дрэнна.

Адсутнасць прэсінгу. Хаос і адарванасць нападаючых ад іншай каманды. Правалы ў абароне і абсалютная разгубленасць у працы з мячом. Раберта Дэ Дзербі правёў выдатную працу ў "Брайтане", але футбалісты суперніка ў гэтым матчы сталі яго 12-м гульцом, які дапамагаў, а не замінаў.

Юрген Клоп быў несуцяшальны – на кадрах пасля матча відаць, як ён склаў рукі, бы ў малітве. Гэта яго сёмы сезон у Ліверпулі і размовы пра праклён пераследуюць яго ўжо паўгода.

«Не магу прыгадаць горшую гульню. Шчыра не магу. Размова ідзе пра ўсю кар'еру, не толькі Ліверпуль. І гэта мая адказнасць. Кожны, хто неабыякавы да «Брайтана», атрымаў вялікае задавальненне ад гэтай гульні, але ніхто з неабыякавых да «Ліверпуля» не атрымліваў асалоду ад гэтай гульні нават секунду», – рэзюміраваў нямецкі трэнер.

Адрозненне ад яго сёмых сезонаў у «Майнцы» і «Дортмундзе» ў тым, што зараз Юрген сыходзіць не збіраецца. Але комплекс праблем «Ліверпуля» настолькі шчыльны, што для яго вырашэння гэтага сезона не хопіць.

Перастаў працаваць контрпрэсінг – «Ліверпуль» страціў свайго найлепшага плэймэйкера

«Наша ідэнтычнасць – гэта інтэнсіўнасць», – менавіта так пачынае сваю новую кнігу памочнік Юргена Клопа Пеп Лейндэрс. Гэтыя словы – Біблія для гульцоў "Ліверпуля" ў эпоху нямецкага трэнера, які пачаў уводзіць філасофію контрпрэсінгу з першага ж свайго матча ў якасці галоўнага трэнера «Ліверпуля» супраць «Тотэнхэма» ў кастрычніку 2015 года.

З тых часоў мінула ўжо амаль 7,5 гадоў і каманды ў Клопа атрымліваліся рознымі – вясёлымі, занадта рызыкоўнымі або манструознымі ў найлепшай форме. Але ніколі да гэтага моманту яны не былі настолькі няўдалымі ў асноўнай плоскасці гульні.

Контрпрэсінг у разуменні «Ліверпуля» павінен пачынацца яшчэ з завяршэння атакі – як паказваў Лейндерс, было важна напоўніць чужую штрафную пляцоўку адразу чатырма-пяццю гульцамі і яшчэ адным чалавекам, які б выконваў прастрэл, навес або пранікальную перадачу. Гэта ўсё азначала, што велізарны ўчастак поля ззаду прыкрывалі б толькі чатырох палявых гульцоў – і калі гульцы атакі маментальна не дапамогуць пасля страты мяча, то гэта адразу падвяргае каманду небяспецы ўжо ў сваіх варот.

«Ліверпуль» гэтага сезона – гэта як раз каманда, дзе амаль ніхто не паспявае дапамагаць. У той жа час гульцы застаюцца ў вельмі высокіх пазіцыях і выконваюць шмат спроб – але пры няўдалых адборах контрпрэсінг становіцца контрпрадуктыўным.

У матчы з «Брайтанам» у «Ліверпуля» было 84 (!) няўдалых спробы прэсінгу, а 8 з іх прывялі да ўдараў «Брайтана» – гэта прыклад поўнага фіяска.

Але да «Брайтана» каманда Клопа паступова ішла ўвесь сезон. У якасці прыкладу – «Ліверпуль» дапусціў удвая больш контратак з ударамі ў свае вароты, чым у трох папярэдніх сезонах.

Каманда вельмі моцна для свайго стылю ўпала ў паказчыку паспяховых адбораў на чужой палове поля – апошні раз так мала было ў 2018-м, але тады «Ліверпуль» маскіраваў праблемы шалёнай формай тройкі ў атацы (Салах – Манэ – Фірміна). Таксама тады яшчэ не было сталага ВАР – зараз абараняцца высокім блокам значна больш бяспечна з-за адсутнасці памылак лайнсменаў.

Такое падзенне прывяло да сур'ёзнай праблемы і ў атацы. «Ніводзін плэймэйкер у свеце не заменіць добры контрпрэсінг», – казаў Клоп яшчэ ў «Дортмундзе». Адсутнасць сістэмнасці на чужой палове поля ўжо прывяла да таго, што «Ліверпуль» забіў на 16 мячоў менш, чым за аналагічны перыяд у АПЛ у мінулым сезоне. І гэты паказчык быў бы большы, калі б не анамальны матч летам супраць «Борнмута», калі ў вароты каманды Скота Паркера (цяперашняга трэнера «Бруге») уляцела 9 мячоў.

Карта адбораў мяча як мінімум за 40 метраў ад уласных варот у выкананні «Ліверпуля» паказальная – менш падзей непасрэдна каля штрафной, менш удараў і большая сканцэнтраванасць бліжэй да цэнтра поля.

Толькі ў адным вялікім матчы сезона «Ліверпуль» мог кантраляваць прастору – як ні дзіўна, але гэта матч на «Энфілдзе» супраць «Манчэстэр Сіці». Але гэта не быў звычайны контрпрэсінг Клопа, да якога ўсе прызвычаіліся – каманда адмовілася ад высокай лініі і набрала ўсяго 37% валодання мячом. Але дзякуючы Фірміна на пазіцыі атакуючага паўабаронцы і кампактнасці на сваёй палове «чырвоныя» змаглі паменшыць разрывы і дасягнуць інтэнсіўнасці мінулых гадоў.

Але гэта быў матч, дзе матывацыя гульцоў была значна вышэйшай, чым гэта можна чакаць супраць «Брайтана» або «Брэнтфарда». У прыватнасці, для цэнтральных паўабаронцаў.

У цэнтры поля дысбаланс – ветэраны і моладзь не вытрымліваюць інтэнсіўнасць гульні

Сітуацыю з цэнтрам паўабароны «Ліверпуля» можна параўнаць са зносам рухавіка машыны Формулы-1: пакуль ёсць сілы і інтэнсіўнасць, балід можа выдаваць патрэбную хуткасць і быць канкурэнтаздольным.

Зрэшты, калі ў Ф-1 нават у сярэдзіне сезону ёсць магчымасць змяніць матор пры праблемах і заставацца на максімальных хуткасцях, то «Ліверпуль» падобную функцыю не выкарыстае ўжо некалькі трансферных вокнаў часткова праз кіраўніцтва, часткова праз філасофію клуба і трансферы на выхад.

За чатыры няпоўныя гады «Ліверпуль» набыў у цэнтры поля толькі аднаго гатовага гульца – Ціягу Алькантару. Занадта марудна для клуба такога маштабу. Клуб апынуўся ў гісторыі, калі ў цэнтры поля – ядры контрпрэсінгу каманды – засталіся альбо з ветэранамі, альбо з стала траўміраванымі гульцамі, альбо з вельмі таленавітымі, але яшчэ маладымі паўабаронцамі.

І калі на полі намінальна наймацнейшая тройка Джордан Хендэрсан – Ціяга – Фабінья, яны ўсё яшчэ нядрэнна могуць трымаць мяч, але і блізка не вытрымліваюць інтэнсіўнасць, якую трэба прапанаваць супернікам.

«Адзіная каманда, якая мне нагадвае гэты «Ліверпуль» – гэта калі я гуляў супраць «Арсенала» Венгера, – лічыць экс-гулец «чырвоных» Джэймі Карагер. – Так, у пачатку яны дэманстравалі выдатны футбол, але іх тэмп і фізічныя якасці з кожным разам станавіліся горш і паступова гэтая каманда ператварылася ў нешта чыста тэхнічнае без інтэнсіўнасці. Калі гэта адбылося, "Арсенал" больш нічога не выйграваў».

У той жа гульні з «Брайтанам» Клоп выйшаў са схемай, дзе Фабінья павінен быў трымаць Лалану, а Цьяга – быў «дзясяткай» і першым на прэсінгу каля Салаха і Гакпо, якія са свайго боку павінны былі звужацца на цэнтральных абаронцаў. Схематычна выглядала так:

Але яшчэ ў першым тайме было бачна, як цяжка выконваюцца гэтыя функцыі паўабаронцамі «чырвоных». Асабліва гэта тычыцца Фабінью, пасіўнасць якога была прыкметная на ўзроўні ўказанняў партнёраў – у кадры трансляцыі трапіў момант, калі Канатэ ўжо адчайна паказваў бразільцу, што трэба прачынацца і адкрыцца перад перадачай.

А калі «Брайтан» са свайго боку знайшоў слабыя месцы ў сістэме «Ліверпуля», то картачны дом цэнтра поля пасыпаўся – не дапамог нават экстранны пераход на 4-4-2 і аўтобус ад Клопа. Сапраўды самая дрэнная гульня як мінімум сезона.

«У распранальні мы ўсё разумеем, што можам быць лепш асобна, калектыўна, па ўсіх кірунках. І я вазьму на сябе адказнасць, хлопцы прымуць адказнасць, каб паспрабаваць гэта выправіць», – сказаў Джордан Хендэрсан.

***

Якія альтэрнатывы ў Клопа? Авантура з арэндай Артура Мэла ў апошні дзень летняга трансфернага акна правалілася амаль адразу – бразілец пасля некалькіх трэніровак з асновай быў адпраўлены ў дубль, дзе ў некаторых матчах гуляў нават менш, чым гулец-трэнер Джэй Спірынг, якога заўзятары «Ліверпуля» могуць памятаць яшчэ з каманды Роджэрса ў пачатку 2010-х.

Прыватны выпадак – гэта Набі Кейта і Алекс Окслейд-Чэмберлен, якія ў момант сваіх пераходаў павінны былі стаць будучымі лідарамі цэнтра поля, але абодва з-за сваіх траўм сталі самымі галоўнымі правальнымі трансферамі ў эпоху Клопа ў «Ліверпулі». Набі толькі ў студзені згуляў першую гульню за каманду ў АПЛ у новым сезоне і ўсё ніяк не знойдзе сваю форму, а Окслейд-Чэмберлен у апошніх матчах выкарыстоўваецца на левым флангу нападу (пра гэта ніжэй) і ўжо ўлетку сыдзе з клуба вольным агентам.

Цяпер, калі не чакаць цудаў на трансферным рынку, трэнерскі штаб «Ліверпуля» павінен спадзявацца на таленавітую моладзь – Харві Эліат у гэтым сезоне канчаткова стаў гульцом асноўнай абоймы каманды, як у цэнтры поля, так і на паўфлангу атакі. Пасля матчу з «Брайтанам» ён быў адным з нямногіх гульцоў, якія знайшлі ў сабе мужнасць падысці да гасцявога сектара і падзякаваць заўзятарам за падтрымку.

А ўжо праз тры дні Эліат прыгожым ударам з-за межаў штрафной прынёс «Ліверпулю» перамогу над «Вулвз» у перагулёўцы Кубка Англіі:

Але выкарыстанне такіх гульцоў як Эліат можа прывесці і да небяспекі ўласным варотам – у матчы з «Брентфордам» ён занадта лёгка дазволіў сябе абгуляць на флангу, што стала адной з прычын другога прапушчанага гола (1:3). У гэтым таксама праблема росту Харві. Ён выдатна падтрымлівае напад і ўрываецца ў вольныя зоны, але ў абароне выглядае ўжо не так упэўнена. Трэба прызнаваць, што ён па прыродзе – суперталент у атацы, але «Ліверпулю» трэба баланс тут і цяпер.

Гэтую дэталь Клоп спрабуе знайсці ў іншым маладым паўабаронцы – хэдлайнерам апошніх дзён стаў 18-гадовы іспанскі вундэркінд Стэфан Байчэціч, набыты ў «Сельты» за 220 тысяч фунтаў два гады таму. Пасля абмеркаванняў з дырэктарам акадэміі Алексам Інглетарпам і трэнерам моладзевых каманд Маркам Брыджам-Вілкінсанам ён з цэнтральнага абаронцы быў паступова пераўтвораны ў апорнага паўабаронцу – і супраць «Вулверхеэмптана» ён правёў выдатны матч на пазіцыі менавіта Фабіньі.

Іспанец зрабіў тры паспяховыя падкаты і два перахопы з амаль 70% паспяховых адзінаборстваў, і атрымаў пахвалу ад Клопа: «Добры гулец з вельмі разумным рухам на полі. Яму дапамагае наяўнасць Ціяга, які заўсёды падказвае поле». Ён выйшаў у старце супраць «Чэлсі» і сапраўды не праваліў гульню – але не стаў ікс-фактарам у вялікім матчы.

Таксама заўсёды ў заяўцы ёсць Джэймс Мілнер, які таксама па ўзросце губляе ў фізічнай актыўнасці, але выпраўляе сітуацыю дзякуючы самаадданасці (і нават зараз можа згуляць справу ў абароне), а таксама Кёрціс Джонс, прагрэс якога прыпыніўся за апошнія сезоны. Але гэтыя варыянты і любыя іншыя варыяцыі, якія можа выкарыстоўваць Клоп – ні адна з іх пакуль не здольная вярнуць інтэнсіўнасць, якая была ў мінулым сезоне, калі чырвоныя на найвышэйшым узроўні адыгралі 63 матчы з 63 магчымых і былі максімальна блізкія да чатырох трафеяў за год.

Праблема з флангам Трэнта сапраўды ёсць – але ў атацы, а не ў абароне

Калі згадаць мноства мемаў пра абарону «Ліверпуля», то першай і галоўнай мішэнню для твітара застаецца менавіта Трэнт Аляксандэр-Арнальд. 23-гадовы англічанін заўсёды пазіцыянаваўся як класны гулец пры пабудове нападу, але яго ніколі нельга было назваць тыповым крайнім абаронцам, які мог бы закрыць свой фланг сам-насам.

Ад Трэнта гэтага не патрабуюць. Яго задача – вось такія перадачы, як на Нуньес у матчы з «Вулверхэмптанам»:

«За долю секунды вы ацэньваеце сітуацыю: дзе знаходзіцца абаронца, дзе ваш партнёр, хуткасць, з якой яны бягуць, як і куды мяч павінен паляцець, і ці можаце вы гэта зрабіць», – растлумачыў прыроду такіх перадач сам Аляксандр-Арнальд.

І праблема Трэнта зараз далёка не ў часам гэтак звыклых правалах на сваёй палове поля. Як мінімум на дыстанцыі на левым фланзе «Ліверпуля» сітуацыя значна горшая. Але якраз і гісторыя ў тым, што ў атацы зараз далёка не ўсё на карысць правага абаронцы – усяго адзін гол і адзін асіст у лізе амаль за паўгода.

Пасля шалёных лічбаў мінулых гадоў гэта ўспрымаецца як правал і яшчэ адзін удар для атакі «Ліверпуля», якая не можа знайсці сябе ў сезоне. У выпадку з Трэнтам можна зрабіць і зніжку на няўдалыя дзеянні партнёраў пасля яго перадач, але пры ўсім інтэнсіўнасць небяспекі ад Трэнта сапраўды моцна знізілася. Значна важнейшы выпадак, чым памылкі ў абароне.

Аляксандр-Арнальд разумее, што сезон ідзе не туды: «Людзі чакаюць, што мы будзем бездакорныя кожны сезон, і нам забаронена мець «несезоны». Ёсць пэўны ўзровень, які патрабуецца і мы таксама патрабуем гэтага ад сябе – але не заўсёды ўсё адбываецца так, як таго хочацца».

І гэты «несезон» тычыцца ўсёй абароннай структуры "Ліверпуля", а не канкрэтна Трэнта ці Робертсана ці Цымікаса на супрацьлеглым флангу. У гэтым сезоне «чырвоныя» прапусцілі 23 галы ў АПЛ – усяго на тры менш, чым за ўвесь мінулы сезон. Пяць прайграных матчаў – больш за апошнія некалькі сезонаў было толькі ў кампаніі 2020/21, «пахмелле» пасля чэмпіёнства.

Гульня ў абароне падобна таму сезону, але тады «Ліверпуль» паплаціўся за легкадумнасць на трансферным рынку. Пасля продажу Лоўрэна рэальную замену гульцу не знайшлі, а ўжо пасля закрыцця трансфернага акна адбыўся каскад траўм. Асабліва моцна паўплывала тады адсутнасць Вірджыла Ван Дэйка – без лідара і важака (і нефармальнага капітана) у цэнтры абароны быў прахадны двор і залётныя персанажы (Кабак, Рыс Уільямс).

Зараз Ван Дэйка зноў не будзе з камандай каля месяца – але з Канатэ і здаровымі Мацыпам і Гомесам гэтая страта паўплывае на каманду значна менш. Але паўплывае – пасля страты гнуткасці сістэмы «Ліверпуль» часта спадзяваўся на індывідуальныя перфомансы асобных гульцоў, і ад нідэрландскага абаронцы часта чакалі амаль немагчымага ў такой канфігурацыі ў камандзе.

Ізноў жа прагравае ўся каманда.

Страта Мане больш балючая на фоне траўмаў на левым флангу атакі

Сад'ё Манэ быў ключавым гульцом «Ліверпуля» у папярэднія два сезоны – нават не ў колькасці галоў або асістаў, а ў іх якасці. Манэ заставаўся выдатным лідарам каманды ў роўных ці больш складаных матчах – але сенегалец адчуў, што аддаў камандзе ўсё і запатрабаваў новага выкліку ў «Баварыі».

«Ліверпуль» пайшоў насустрач іграку, але з яго заменай у рэальнасці не пашанцавала. На гэтую пазіцыю ў Клопа было адразу два гульцы – і старанны Дыегу Жота, і дарагі Луіс Дыяс. На паперы ўсё павінна было адбыцца з аптымальнымі стратамі.

Але траўмы ўсё сапсавалі. Цяпер на дваіх яны правялі ўсяго 12 матчаў у чэмпіянаце і прынялі ўдзел усяго ў шасці забітых мячах. І зараз абодва, хутчэй за ўсё, будуць недаступныя для каманды яшчэ да сакавіка. І гэта без уліку часу для аднаўлення формы.

Таму без гэтых двух гульцоў было асабліва бачна, як моцна асядае левы фланг. І не толькі таму, што Манэ выдатна балансаваў Салаха ў пабудове атакі, але і ў тым, як моцна ўпала інтэнсіўнасць прэсінгу на ўчастку поля, за якую раней адказваў сенегалец.

Спробы Клопа актыўна выкарыстоўваць у гэтай пазіцыі маладога Фабіу Карвалью ці нават Дарвіна Нуньеса ў асноўным праваліліся. У апошніх матчах 2022 года трэнерскі штаб зрабіў асноўным Окслейда-Чэмберлена, які хоць і забіў нават гол «Брэнтфарду», але ўжо далёка не той небяспечны гулец, якім быў у «Арсенале».

Таму трансфер кагосьці накшталт Кодзі Гакпа напрошваўся, хоць і не быў гэтак патрэбен, як трансфер гульца ў цэнтр поля. Але кіраўніцтва «чырвоных» убачыла адносна танны варыянт і абагнала «МЮ» на фінішнай прамой.

Але ў «Ліверпулі» яго старт атрымаўся не надта яркім. Камандныя праблемы і траўмы прывялі да таго, што зараз яго выкарыстоўвалі ў футболцы «чырвоных» больш у цэнтры атакі, чым на флангу. І пакуль адкрыць лік забітым галам або асістам Кодзі не ўдалося.

І тут не можа не быць павышанай увагі да флангу Мо Салаха – і егіпцянін таксама не паказвае найлепшай формы. У аднаго з пераможцаў гонкі за «Залатую буцу АПЛ» сезона 2021/22 (хутчэй дзякуючы дасягненням яшчэ ў 2021 годзе) зараз ёсць толькі 7 галоў у чэмпіянаце. Гэта абумоўлена і тым, што і супернікам зараз лягчэй кантраляваць яго фланг без боязі застацца з небяспекай злева. Але і ад Салаха чакалі большага пасля гісторыі з выбіваннем самага вялікага кантракта ў гісторыі «Ліверпуля», таму што ў 2022-м яго форма была далёкая ад ідэалу ў большасці матчаў.

Дапамога павінна была прыйсці ад пачаткоўца Нуньеса – але пра яго таксама ёсць асобная размова.

Фактар Нуньеса перабольшаны, але «Ліверпулю» было б лягчэй, калі б уругваец стаў больш стрыманым

Больш за Трэнта заўзятары канкурэнтаў здзекуюцца толькі над Дарвінам Нуньесам. Уругвайскі форвард летам перайшоў за вялізныя для клуба 75 мільёнаў еўра, але яго гульня нават праз паўгода застаецца контраверсійнай.

З аднаго боку, у Дарвіна сапраўды ёсць праблемы з рэалізацыяй – з тым аспектам гульні, які больш за ўсё патрэбны форварду. Уругваец не вытрымлівае завочных параўнанняў з Эрлінгам Холандам, які таксама летам перайшоў у «Ман Сіці». Нарвежац забівае амаль усё, што стварае, і ўжо ідзе на вялікія рэкорды ў АПЛ. А вось Нуньесу бракуе халоднакроўнасці.

«Уругвайцу трэба знайсці крыху больш самакантролю перад варотамі, але я не бачу ў гэтым вялікай праблемы, – пісаў для The Athletic Алан Шырэр. – Рэалізацыя шанцаў – гэта пытанне трэніровак і вопыту ў гэтай лізе, адчуванне, што ўсё можна прайграць у матчах, задавальненне ад працэсу, асваенне і затым паўтарэнне. Дасягнуць 20-25 галоў за сезон не павінна быць праблемай для Дарвіна».

Таксама Шырэр разабраў, што Дарвіну трэба трымаць погляд не на мячы, а на адзнацы сітуацыі, калі гэта магчыма. У якасці прыкладу ён прывёў момант супраць «Астан Вілы».

Нуньес меў дастаткова часу, каб перарэзаць шлях менш хуткаму Консу і выйсці на зручнейшую ўдарную пазіцыю...

...але трымаў галаву апушчанай занадта доўга і загнаў сябе пад удар з левай нагі – і прамахнуўся:

Гэта дастаткова тыповы момант для Дарвіна ў гэтым сезоне. Як і промахі – у пачатку студзеня ў уругвайца было ўсяго 9,1% удараў, якія завяршыліся голам.

Зрэшты, Нуньес забіў усяго на 2 чаканых галы менш у АПЛ, калі лічыць па паказчыку xG і гэта ўсё роўна лепш, чым у таго ж Габрыэля Жезуса, якога хваляць увесь сезон у амаль чэмпіёнскім "Арсенале" (у бразільца -2,90). Розніца ў яркасці страчаных момантаў – як у тым жа матчы супраць «Брэнтфарда»:

Гэты момант паказальны і з іншага боку. Нуньес можа самастойна стварыць момант, у яго ёсць для гэтага ўсё – выбухная хуткасць, адчуванне моманту, уменне адкрыцца. Таму ў клубе ніхто не хвалюецца, таму што ў Клопа ўжо быў досвед як працаваць з такімі форвардамі.

«Паміж Нуньесам і Левандоўскім шмат агульнага, давайце адкрыта, – распавядаў Юрген у канцы снежня. – Так, думаю, што Лёва сказаў бы тое ж самае. Мы адпрацоўвалі ўдары па варотах, дзе Роберт не забіў ніводнага. Мы кожны раз спрачаліся з ім на 10 еўра.

Я кажу: «Калі ты заб'еш больш за 10 галоў, я плачу табе 10 еўра, у адваротным выпадку ты плаціш мне». Мой кашалёк быў поўны грошай. Думаю, усе згодныя з тым, што ў Нуньеса ёсць відавочны патэнцыял. У мяне была такая самая сітуацыя з Левандоўскім. І не толькі з ім. Роберт – відавочнае параўнанне ».

Нават зараз Дарвін больш за ўсё ўцягнуты ў атаку каманды, калі параўноўваць з усімі іншымі гульцамі атакі ў лізе. Засталося толькі трансфармаваць гэта ў галы:

І калі наўпрост параўноўваць Нуньеса і Салаха – то больш прыкмет таго, што менавіта егіпцянін знаходзіцца ў горшай форме. Але абодва могуць стаць каталізатарамі прагрэсу «Ліверпуля» ў другой палове сезона, калі змогуць паказаць найлепшыя версіі саміх сябе.

«Ліверпуль» чакае ўнутраная перабудова – і на полі, і ўнутры клуба

«Ліверпуль» знаходзіцца ўсяго ў 5 ачках ад зоны Лігі чэмпіёнаў – што не так ужо і страшна, калі ўлічыць, што яшчэ толькі студзень. Але трапіць на гэты турнір для «чырвоных» вельмі важна. Наступнае лета павінна стаць ключавым для «Ліверпуля» ў абнаўленні цэнтральнай восі поля – а выхад у Лігу чэмпіёнаў дазволіць пазмагацца за найвялікшы ангельскі талент пакалення. Так, гаворка пра Джуда Белінгема з дортмундскай «Барусіі», які ў 19 гадоў ужо быў найлепшым гульцом Англіі на чэмпіянаце свету.

19-гадовы Белінгем – адзін з найлепшых цэнтрхаваў свету. Сталы не па гадах, ужо каштуе 90 мільёнаў і асноўны у зборнай Англіі

«Ліверпуль» будзе змагацца за Джуда з мадрыдскім «Рэалам» (па іроніі менавіта гэтыя два клубы згуляюць паміж сабой у 1/8 фіналу ЛЧ у лютым-сакавіку) і без траплення ў наймацнейшы турнір Еўропы пераканаць агентаў Джуда будзе значна складаней. Тут і сяброўства з Джорданам Хендэрсанам можа не дапамагчы. Ды і сума больш за 100 мільёнаў можа стаць непад'ёмнай без ЛЧ.

Таксама «Ліверпуль» шукае новага гульца на пазіцыю Фабіньі – і адначасова гульца, які зможа паказаць узровень Вейналдума ў інтэнсіўнасці. Нідэрландзец перайшоў у «ПСЖ» у 2021 годзе, але замену яму так і не знайшлі. «Новым Вейналдумам» можа стаць Матэуш Нунэш з «Вулверхэмптана» – «чырвоныя» ужо сачылі за ім улетку, але не рызыкнулі купляць не дасведчанага гульца і іх апярэдзілі «ваўкі». Але партугалец не спыніўся ў прагрэсе і паказаў свой узровень ужо на ўзроўні АПЛ.

Таксама ў «чырвоных» на радары Мойсэс Кайседа з «Брайтана» ці нават Мэйсан Маунт з «Чэлсі» – але зноў жа нікога з гэтых гульцоў не варта чакаць зімой. Такая філасофія клуба.

***

Далейшы напрамак развіцця клуба таксама пад вялікім пытаннем. З 2015 года «Ліверпуль» наперад штурхаў трыкутнік Юрген Клоп (галоўны трэнер) – Майк Гордан (прэзідэнт) – Майкл Эдвардс (спартыўны дырэктар). Асабліва важная роля была ў апошняга, таму што менавіта ён быў аўтарам аналітычнай сістэмы ўнутры клуба, якая прывяла да крутых трансфераў і ўзняцця «Ліверпуля» у апошнія гады. У прыватнасці, менавіта ён пераканаў Клопа купіць Мо Салаха ў "Ромы", хоць Юрген хацеў узяць Юліяна Брандта.

Але пасля 7 гадоў паспяховай супрацы Эдвардс пакінуў пасаду летам 2022 года – адчуў стомленасць ад пастаяннага ціску ў клубе такога ўзроўню. Спартыўным дырэктарам прызначылі яго намесніка Джуліяна Уорда, але паўнавартасна Эдвардса замяніць не ўдалося – і ўжо летам 2023-га Уорд сыдзе з пасады.

Майк Гордан таксама паступова адыходзіць ад спраў у клубе, а менавіта ён пераконваў уладальніка Fenway Sports Group Джона Генры даваць грошы на вялікія трансферы, якія павінны былі паскорыць шлях «Ліверпуля» наверх. Таксама Гордан быў у сістэме клуба чалавекам, які мог вырашыць любую праблему паміж персаналам – і часта Майк вырашаў спрэчкі паміж Клопам з аднаго боку і Эдвардсам або Уордам з другога. Цяпер яго функцыі павінен узяць на сябе Білі Хоган, выканаўчы дырэктар клуба.

Бо ў FSG новыя планы на клуб – усё паказвае на будучыя змены. У канцы мінулага года з'явіліся чуткі аб тым, што «Ліверпуль» выстаўлены на продаж. У пачатку 2023-га ж гаварылася аб зацікаўленасці катарскіх шэйхаў з «ПСЖ» у інвеставанні ў нейкі клуб АПЛ – і «Ліверпуль» сапраўды сярод прэтэндэнтаў. FSG зацікаўлены ў атрыманні дывідэндаў з клуба і менш зацікаўлены ў далейшай гонцы за тытул з новымі сумамі на траснферным рынку.

Так атрымліваецца, што падзеі вакол клуба непазбежна прыводзяць да павелічэння ролі Клопа ў «Ліверпулі» – нешта падобнае на «Манчэстэр Юнайтэд» у апошнія гады Алекса Фергюсана. Юрген быў важным членам каманды, якая выбудавала «Ліверпуль» з 2015-га, але зараз усё больш рычагоў будзе ў яго руках.

І падбор ключавога персанала і наступныя важныя трансферы таксама, падобна, будуць пад кантролем нямецкага трэнера як мінімум да 2026 года – пакуль апошняга год па кантракце ў «Ліверпулі». Гэта можа быць і добрым знакам (ізноў жа, Фергюсан у «МЮ» быў паспяховым нават на фоне больш грашовых канкурэнтаў), і дрэнным – мы не ведаем, які з Юргена сапраўды менеджар.

Але адно можна сказаць дакладна – сачыць за «чырвонымі» ўлетку будзе значна цікавей, чым нават цяпер на футбольным полі.

Фота: «Ліверпуль», АПЛ, інфаграфіка Tribuna.com, The Athletic, The Telegraph, Globallookpress.com/IMAGO/Kieran Cleeves, Craig Thomas/News Images; Karl W Newton/Keystone Press Agency, Pressefoto Rudel/Robin Rudel

🏆 «Арсенал» можа выйграць АПЛ упершыню з 2004, кэф – 2.67!

Іншыя пасты карыстальніка