Rock the Tsmok
Блог

Палац «чыгуначнікаў». Чаму матч «Цмокаў» з «Лакаматывам» заслугоўвае ўвагі

10 студзеня а 15.00 «Цмокі-Мінск» правядуць першую сустрэчу ў новым каляндарным годзе. На паркеце Мінск-Арэны «драконы» прымуць грозны «Лакаматыў-Кубань». Узровень суперніка, сустрэча выпускнікоў, эмоцыі Грышчука, візіт амаль зоркі НБА – сярод прычын, па якіх варта наведаць сталічны спарткомплекс суботнім днём.

Узровень суперніка

Сёлетні «Лакаматыў» – не той клуб, які спыняўся ў кроку ад чвэрцьфіналу Еўралігі і ледзь не выбіваў ЦСКА з плэй-оф лігі ВТБ. Аднак і пасля маштабных кадравых пертурбацый, а таксама змены галоўнага трэнера, краснадарцы ідуць упэўненай хадой па еўрапейскіх прасторах. У прыватнасці, у Еўракубку падапечныя Сяргея Базарэвіча атрымалі 11 вікторый у 11 паядынках. У «банкаўскім» жа турніры справы складваюцца не так ідэальна. Але «чыгуначнікі» па-ранейшаму з’яўляюцца адзіным калектывам, які паклаў на лапаткі «армейцаў» у бягучым розыгрышы, – і, несумненна, адным з наймацнейшых клубаў, які Мінск-Арэна ўбачыць у найбліжэйшай будучыні.

Нестабільнасць візаві

Тым не менш, загадзя складваць зброю перад знакамітым апанентам «Цмокам» не варта. Бо яшчэ ў першым крузе «банкаўскага» турніру краснадарцы развеялі міф аб непаражальнасці. Тады яны пацярпелі пяць паражэнняў. Прычым у якасці крыўднікаў выступалі не толькі гранды мясцовага разліву накшталт «Хімак» і «Ніжняга Ноўгарада», але і «Байзанс» з «Аўтадорам» – далёка не самыя грозныя дружыны.

Амаль зорка НБА

Часам прадказаць будучыню таго ці іншага гульца ў НБА не лягчэй, чым сарваць куш у мінскім казіно. Бо нават адораныя хлопцы, якія валодаюць неабходным задаткамі для поспеху, нярэдка згінаюцца пад шалёнай канкурэнцыяй – і знаходзіцца на абочыне наймацнейшай лігі свету. Пасля чаго, стаміўшыся чакаць шанцу, адпраўляюцца за мяжу. Так здарылася і з Энтані Рэндальфам, якога ў свой час выбралі пад 14-м пікам драфта. Прычым гаворка ідзе пра «кірмаш талентаў» 2008 года, у якім склады клубаў асацыяцыі папоўнілі Дэрык Роўз і Расэл Уэстбрук, Кевін Лаў і браты Лопэсы, Эрык Гордан і Рой Хіберт, Нікаля Бацюм і Даніла Галінары. Карацей кажучы, вельмі цікавыя выканаўцы.

Напярэдадні ж таго драфта Рэндальфа рэкламавалі як «міні-Гарнэта». Іншымі словамі: цяжкага форварда новага пакалення, здольнага не толькі пхацца пад кольцам, але і дзейнічаць у адцяжцы, выступаць у ролі распасоўшчыка або адзначацца з сярэдняй дыстанцыі. Тады здавалася, што «Голден Стэйт» дастаўся залаты актыў. Аднак трэнерскі недавер, перыядычныя траўмы і праблемы з вызначэннем амплуа не далі магчымасці Рэндальфу замацавацца ні ва «Уорыёрз», ні ў «Нікс», ні ў «Тымбервулвз», ні ў «Нагетс». А пасля таго, як мінулым летам Энтані абмянялі двойчы (!) за пару тыдняў, цярпенне гульца лопнула. Ён перавёз свае таленты ў Краснадар, а ў бліжэйшую суботу паўстане перад мінскімі заўзятарамі, якія раней маглі назіраць за ім толькі на экране манітора або тэлевізара.

Форвард горшай каманды ў гісторыі

Не затрымаўся ў НБА і цяперашні аднаклубнік Рэндальфа – Дэрык Браўн. Нават нягледзячы на тое, што ў апошні год у лізе ён дэманстраваў нядрэнную статыстыку: 17 разоў выйшаў у стартавай пяцёрцы, набіраў больш васьмі ачкоў за матч, рэалізоўваў больш паловы спроб з гульні. Магчыма, дадзеныя лічбы і прыцягнулі б новага пакупніка, калі б не адно «але»: у тым першынстве Браўн выступаў у «Шарлот», якая атрымала ўсяго сем вікторый і афіцыйна стала горшым клубам у гісторыі асацыяцыі. Для збавення ж ад праклёну Браўн адправіўся далей, падпісаўшы кантракт з «Лока». Дзе пазбавіўся ад былых дэманаў і менталітэту няўдачніка, адразу стаўшы адным з лідараў клуба – і знаходзячыся ў гэтай якасці да сённяшняга дня.

Сустрэча выпускнікоў

Дарэчы, візіт у Мінск прадуглежвае для Браўна сустрэчу са старым знаёмым. Гаворка пра амерыканскага плэймэйкера «Цмокаў» Стэнлі Барэла, з якім Дэрык на працягу трох гадоў выступаў за каледж «Хаўер». У спартыўным жа свеце сутыкненне былых братоў па зброі мала чым адрозніваецца ад сустрэчы выпускнікоў у танным рэстаране – і ператвараецца ў спаборніцтва «хто лепш уладкаваўся ў жыцці». Толькі на змену хвальбе заробкам або бюстам жонкі прыходзіць імкненне правесці лепшы матч сезона.

Эмоцыі трэнера

Для гэтага ў Барэла маецца і яшчэ адзін матыватар – галоўны трэнер «драконаў» Ігар Грышчук. Не прайшло і двух месяцаў з таго часу, як галоўкам узначаліў «Цмокаў», але і за такі малы тэрмін ён зарэкамендаваў сябе не толькі як сапраўдны спецыяліст, але і як адзін з найбольш эмацыйных трэнераў у беларускім спорце, які развенчвае міф пра ўсюдыісную «памяркоўнасць». Часткова азнаёміцца з манерай паводзінаў настаўніка вы можаце тут. Аднак, несумненна, ні адна фатаграфія не перадасць уражанні ад назірання за «коўчам» на свае вочы.

Калябаскетбольны складнік

Той жа, хто не жадае бачыць эмацыйныя тырады Грышчука падчас перапынкаў, можа пераключыцца на іншыя рэчы. У прыватнасці, паназіраць за танцамі групы падтрымкі, якая лёгка дасць фору большасці канкурэнтаў з лігі ВТБ, ці ж звярнуць увагу на мясцовага маскота, які нічым не саступае калеге з мінскага «Дынама». 

Комментарии

Возможно, ваш комментарий – оскорбительный. Будьте вежливы и соблюдайте правила
  • По дате
  • Лучшие
  • Актуальные
  • Друзья